Rozdział 17.

- Gorąco tu. - mruknęłam niezadowolona.
- To się rozbierz. - Harry przewrócił oczami, ale duży uśmiech zagościł na jego twarzy.
- Chciałbyś.
- Musimy tu siedzieć?
- Serio, teraz ty będziesz zrzędzić? - oparłam się o jego tors.
- Po co my tu w ogóle przyszliśmy? - westchnął.
- Zobaczyć Ed'a Sheeran'a. - powtórzyłam mu chyba dziesiąty raz w ciągu tej godziny.
- Czemu tak się uparłaś, żeby go spotkać?
- Bo bardzo go lubię, a nie miałam nigdy okazji zobaczyć go na żywo. - odpowiedziałam cierpliwie.
- Czekaj, co znaczą te pomarańczowe wstążki na rękach wszystkich dziewczyn? - zapytał.
Przejechałam otwartą dłonią po twarzy.
- Cholera, szybko się zorientowałeś. - odparłam sarkastycznie.
- Woah, spokojnie. - położył dłonie na moich ramionach.
Jęknęłam i przysunęłam się bliżej niego.
- Które jego piosenki lubisz najbardziej? - wyszeptał przy moim uchu, a wysoka blondynka stojąca obok nas rzuciła mi dziwne spojrzenie.
- Hm.. nie mam ulubionych, bo kocham je wszystkie. 'Give Me Love', 'Sing', 'Drunk', 'Lego House', 'The A Team', 'All My Life'.. - chciałam wymienić więcej, ale przerwały mi jego usta, przyciśnięte do moich.
Jego duże dłonie znalazły się na moich pośladkach, a moje zaplecione były na jego karku.
Usłyszałam piski wokół i na początku myślałam, że to jakaś grupka dziewczyn cieszy się z naszego pocałunku, póki nie zdałam sobie sprawy, że przyczyną tego hałasu jest Ed, który pojawił się na scenie.
Chociaż występ właśnie się zaczynał, całowanie się z Harry'm było na tę chwilę przyjemniejsze.
- Hej, Styles! - usłyszałam i natychmiast przestałam ruszać wargami, gdy dotarło do mnie, że głos dochodzi ze sceny.
- Zostaw w spokoju twarz tej biednej dziewczyny. - moje policzki stały się czerwone, gdy poczułam na sobie palący wzrok dziewczyn stojących wokół nas.
Harry ścisnął lekko mój tyłek, niemo prosząc, bym kontunuowała pocałunek.
- Mówię poważnie. Przestać wykorzystywać nieszczęsną dziewczynę. - zaśmiał się Sheeran.
Uszczypnijcie mnie, błagam.
Chłopak pokazał w jego kierunku środkowy palec, ale zachichotał cicho pod nosem. Złapał mnie za rękę i pociągnął bliżej sceny, a moje oczy dosłownie podwoiły swoje rozmiary, gdy Ed wystawił dłoń w moim kierunku, zachęcając, bym do niego podeszła. Harry złapał mnie w talii i podniósł nad barierką oddzielającą publiczność od artysty. Oniemiała podeszłam do mojego idola, a ten tylko uśmiechnął się i podał mi mikrofon. Posłałam mu zdezorientowane spojrzenie, gdy rzucił bezgłośne 'śpiewaj'.
Nagle rozbrzmiała melodia do 'Everything Has Changed', więc zerknęłam na radosnego Harry'ego, nucącego pod nosem.
'All I knew is the morning when i woke is I know something now
Know something now I didn't before
And all I've seen since 18 hours ago is green eyes and freckles
And we smile in the back of my mind making me feel right.' - zaczęłam.
Ed mrugnął w moją stronę i pomachał do publiczności.
'I just want to know you better, know you better, know you better now
I just want to know you better, know you better, know you better now
I just want to know you better, know you better, know you better now
I just want to know you, know you, know you.' - dołączyłam do niego. Moja uwaga wciąż skierowana była na jedną osobę. Na wysokiego chłopaka z burzą loków i pięknymi, zielonymi oczami. Przyglądał mi się i kołysał powoli w rytm muzyki.
Gdy piosenka się skończyła publiczność dosłownie szalała. Wszyscy krzyczeli i prosili o bis. Sheeran zaproponował, żebym teraz odpoczęła, a później możemy razem zaśpiewać coś jeszcze.
- Mam dla ciebie małą niespodziankę. - powiedział. Zmarszczyłam brwi i wzrokiem próbowałam odszukać Harry'ego, jednak nie było go na poprzednim miejscu.
- Um.. okay. - odpowiedziałam z lekkim wahaniem.
Wtedy wszystkie światła zgasły, a wokół zrobiło się naprawdę cicho.
Moje oczy powoli przyzwyczajały się do ciemności, a wtedy pojedyncza smuga światła skierowana została na wolno zbliżającą się do mnie postać
Cofnęłam się o kilka kroków, ponieważ, kurwa, jakiś typ idzie w moją stronę.
- Dobry występ. - od razu rozpoznałam ten głos.
Jego głos.
- Emily.. wiem, że znamy się niedługo, ale mam wrażenie, jakbym wiedział o tobie wszystko i czuję, że mogę podzielić się z tobą każdą tajemnicą, bo ty jedyna tak mnie rozumiesz. Ufam ci i lubię twoje towarzystwo. Cieszę się, że zaproponowałem ci wtedy, żebyś ze mną zamieszkała i gdzieś głęboko wiedziałem, że zakochałem się w tobie od pierwszego wejrzenia.
Cholera, tego się nie spodziewałam.
- Przeglądając twoją playlistę zorientowałem się, że jesteś Sheeranator i tak się szczęśliwie złożyło, że Ed to mój kumpel.
- To ja. - powiedział mój idol, a wśród publiczności słychać było śmiechy.
Przypomniałam sobie, gdy leżąc na trawie w parku chłopak wziął mój telefon i posłał mi przerażone spojrzenie, gdy zobaczył wszystkie utwory autorstwa Ed'a.
Czyli udawał, że nie wie, co znaczą pomarańczowe wstążki.
Harry przysunął się do mnie, łapiąc moją rękę.
- Chciałem cię zapytać, czy pozwolisz mi kochać cię i zostaniesz moją dziewczyną? - wstrzymałam oddech na jego słowa.
No właśnie, czy pozwolę?

~ ~ ~ ~ ~
No właśnie, czy pozwoli? XD
Wiem, że jestem okropna przerywając w takim momencie, ale nie mam pojęcia co napisać.
Chodzi mi o to, czy ona ma się zgodzić, czy nie?
Wybór zostawiam wam :)
Jeśli mam być szczera, to tego rozdziału miało nie być. Już byłam w trakcie pisania notki, że zawieszam bloga, bo chcę się skupić na tamtym itd.
ALE. Przeczytałam sobie komentarze pod ostatnim rozdziałem i stwierdziłam, że nie mogę tego zrobić. Tzn. wiem, że to opowiadanie to nie jest żadna górna półka i nie wygląda tak, jakbym chciała, jednak wydaje mi się, że powinnam dokończyć to ff.
Od razu zaznaczam, że nie ma co liczyć sequel :3 hahahah, jakby ktokolwiek go chciał LOL
No i to chyba tyle. Nie wiem kiedy kolejny, bo jak wiecie dużo bardziej angażuję się w GMY, także sorki.
Btw sprawdzę ten rozdział jutro, ponieważ obecnie wracam samochodem od babci z Krakowa i jakoś się skupić nie mogę ;*